Graz in 48 uur, de tweede stad van Oostenrijk

Met de trein vanuit Wenen rolt Graz bijna ongemerkt je reis binnen. Geen eindeloos lang traject, maar een comfortabele rit waarbij je al een beetje kunt wennen aan de Zuid-Oostenrijkse sfeer. Zodra je uitstapt in het Hauptbahnhof merk je meteen dat deze stad kunst ademt: in de grote hal hangt een indrukwekkend plafondkunstwerk dat eerder thuishoort in een museum dan in een stationsgebouw. Het is een onverwachte begroeting en een statement tegelijk: hier in Graz speelt kunst zich niet alleen in galerieën af, maar midden in het dagelijks leven. Ga met ons mee op onze 48 uur in Graz.

Eerste indruk: de Annenstraße

Daarna stap je de Annenstraße in, de straat die het station met het centrum verbindt. Hier valt Graz meteen met de deur in huis: geen gepolijst visitekaartje, maar een bonte mix van vervallen gevels, fastfoodketens en de zware geur van döner en gegrild vlees die in de lucht hangt. Het voelt wat rommelig en chaotisch, zeker als dit je eerste meters in de stad zijn. Maar laat je hierdoor niet afschrikken: dit is slechts de entree. Een paar straten verder laat Graz zich van een totaal andere kant zien, met elegante pleinen, kleurrijke binnenplaatsen en een ontspannen creativiteit die de stad zo bijzonder maakt.

Inchecken bij Hotel Weitzer

We kiezen voor Hotel Weitzer, een begrip in Graz. Het is een designhotel in een prachtig historisch gebouw dat al sinds 1875 in handen is van dezelfde familie. Die combinatie voel je overal: de grandeur van de 19e eeuw, maar dan met een eigentijdse twist in de inrichting. Het is de ideale uitvalsbasis om de stad te ontdekken: op loopafstand van de belangrijkste bezienswaardigheden en toch met de rust die je verwacht van een hotel dat zijn geschiedenis kent.

Meer informatie over hotel Weitzer

Eerste middag in de stad

Na een korte pauze in het hotel is het tijd om de stad in te trekken. We laten ons niet verleiden om direct een lijstje bezienswaardigheden af te vinken, maar kiezen voor een basisverkenning. Vanuit Hotel Weitzer steek je de Mur zo over en sta je vrijwel meteen in het hart van de oude stad.

De Herrengasse vormt de natuurlijke as om mee te beginnen. Het is de winkelstraat van Graz, maar tegelijkertijd een soort openluchtmuseum: renaissance- en barokgevels wisselen elkaar af, en achter sommige deuren schuilen binnenplaatsen die doen denken aan Italiaanse palazzi. Het loont om af en toe gewoon een poort door te lopen, vaak beland je in een stille hof met arcaden waar nauwelijks iemand komt.

We dwalen langzaam richting de Hauptplatz, waar de stad echt tot leven komt. Het Rathaus torent statig boven het plein uit, terwijl er beneden trams kriskras passeren en marktkraampjes hun waar uitstallen. Dit is Graz op z’n energiekst: elegant, maar ook ongepolijst en heel toegankelijk.

Omdat het inmiddels later op de middag is, besluiten we de klim naar de Schlossberg voor morgen te bewaren. In plaats daarvan kiezen we voor een rustig rondje langs de rivier. Vanaf de Murkai heb je een prachtig zicht op zowel de rode daken van de oude stad als het futuristische Kunsthaus Graz. de bijnaam “Friendly Alien” blijkt volledig terecht zodra je het gebouw in het echt ziet. Het contrast is even wennen, maar past wonderwel bij een stad die traditie en creativiteit steeds opnieuw weet te mengen.

Naar het Graz Museum en via de Murinsel naar Lend

We blijven nog even in de oude stad en volgen de Sackstraße langs de oevers van de Mur. Hier staat het Graz Museum dat regelmatig wisselende tentoonstellingen toont. We besluiten een combiticket te nemen, zodat we morgen ook het dependance-museum op de Schlossberg kunnen bezoeken.

De huidige expositie loopt tot 2026 en gaat over de wederopbouw van Graz na de Tweede Wereldoorlog. Het is een onderwerp dat de stad in een ander licht zet: achter de barokke pracht en moderne flair schuilt een geschiedenis van verwoesting en heropbouw. Tegelijk leren we in het museum ook enkele bekende Grazers kennen. Uiteraard komt Arnold Schwarzenegger voorbij, de beroemdste zoon van de stad, maar ook namen die vooral autosportfans zullen doen opveren: Helmut Marko en Jochen Rindt, twee iconen in de Formule 1-wereld.

Na het museumbezoek wandelen we richting de Murinsel. Dit futuristische bouwwerk van staal en glas lijkt half boot, half brug: een drijvend eiland dat je letterlijk van de ene oever naar de andere brengt. Terwijl we over het golvende dek lopen, kijk je door het roosterwerk naar het water onder je voeten, een bijzondere ervaring midden in de stad.

Aan de overkant belanden we in de wijk Lend, een buurt die de laatste jaren een metamorfose heeft doorgemaakt. Waar dit vroeger een typische arbeiderswijk was met een wat ruig randje, vind je er nu creatieve ateliers, alternatieve cafés en een multiculturele mix aan keukens. Lend is niet gelikt of toeristisch, maar juist levendig en authentiek, een plek waar je Graz van zijn jonge, creatieve kant leert kennen.

Drankje in Die Scherbe en langs de Lendplatz

We besluiten de middag af te sluiten bij Die Scherbe, een bar en café dat een beetje symbool staat voor de sfeer van de wijk: ontspannen, alternatief en altijd goed voor een drankje in de namiddag. Met een lokaal biertje of een glas wijn uit Stiermarken in de hand kijken we terug op een eerste dagdeel waarin Graz zich stukje bij beetje heeft onthuld, van rauw en onverwacht tot verrassend verfijnd en creatief.

Vanaf Die Scherbe lopen we langzaam terug richting ons hotel, maar niet zonder nog een korte omweg via de Lendplatz. Dit plein is overdag een bruisende markt waar boeren uit de regio hun groente, fruit en kruiden verkopen. Nu, aan het begin van de avond, zijn de meeste kramen al ingepakt en zie je de marktlui hun laatste waar naar de bestelbus dragen. Het plein ademt nog steeds een levendige sfeer, maar het is duidelijk dat de handel voor vandaag gedaan is.

We nemen ons voor om morgen terug te komen voor een verse koffie en een broodje op de markt, of misschien kiezen we voor de Kaiser-Josef-Markt aan de andere kant van het centrum. Hoe dan ook: de markten van Graz horen net zo goed bij de stad als de Schlossberg of de Hauptplatz.

Avond in Graz

Omdat de dag vroeg begon met de treinrit vanuit Wenen en we inmiddels heel wat indrukken hebben opgedaan, kiezen we voor gemak en sfeer dichtbij. In plaats van nog een hele tocht door de stad maken we het ons gemakkelijk in het restaurant van ons hotel: Der Steirer.

Op de kaart staan vooral klassiekers uit Stiermarken, vaak met een eigentijdse draai. Ik ga voor de Ofenfrische Schweinsbraten mit Semmelknödelschnitte, met warmer Krautsalat, een ovengebakken varkensgebraad met een plak broodknoedel en warme koolsalade. Stevig, hartig en precies het soort gerecht dat je na een dag in de stad wilt hebben. Daarbij kies ik een glas Gelber Muskateller van Weingut Sabathi uit de Südsteiermark. Sommigen zouden misschien voor iets voller of zoeter gaan bij dit gerecht, maar ik heb simpelweg een zwak voor de frisse, aromatische Muskatellerwijnen van deze regio. Het past verrassend goed: het kruidige en aromatische tilt het gerecht net even op.

Zo eindigt onze eerste dag in Graz: met een bord vol regionale traditie, een glas wijn dat voor mij de smaak van Steiermark belichaamt en het gevoel dat we morgen nog dieper de stad gaan leren kennen. Voor het slapen gaan maken we de avond nog kort af in de sauna van het hotel, een rustige afsluiting na een dag vol indrukken, waarna het zachte bed in onze kamer wel heel verleidelijk wordt.

Dag 2 van onze Graz in 48 uur: een hemelse start

Onze tweede dag in Graz begint letterlijk hemels. Het ontbijt wordt geserveerd in misschien wel de mooiste ruimte van Hotel Weitzer: het Engelreich. Alleen al de naam klinkt als een belofte, en eenmaal binnen begrijp je meteen waarom. Hoge plafonds, een zacht kabbelende fontein en een zaal vol historie, hier ontbijt niet alleen je maag, maar ook je ogen.

Het buffet is een klein feest op zich, met veel huisgemaakte specialiteiten. We scheppen van het eigen Weitzer Müsli en proeven van de romige polenta, twee van die typische “Gustostückerln” die dit ontbijt bijzonder maken. Zo voelt de start van de dag bijna als een Halleluja-moment: ontspannen, smaakvol en met een vleugje grandeur die je meteen zin geeft om Graz verder te ontdekken.

Ochtend op de Kaiser-Josef-Markt

Na het ontbijt in het Engelreich trekken we eropuit. In plaats van meteen een museum of bezienswaardigheid in te duiken, kiezen we voor een wandeling naar de Kaiser-Josef-Markt. Deze markt ligt aan de voet van de imposante Oper en is dé plek waar je het dagelijkse leven van Graz proeft.

’s Ochtends vroeg is de markt al een komen en gaan van locals. Boeren uit de regio bieden er hun producten aan: knapperige appels, seizoensgroenten, zelfgebakken brood en natuurlijk flessen vol met pompoenpitolie, hét culinaire goud van Steiermark. De geur van versgemalen koffie vermengt zich met die van kruiden en bloemen, en het kost weinig moeite om je hier een uur of langer te verliezen.

We bestellen een simpele Kaffee en een broodje van een van de kramen, en kijken ondertussen naar de dagelijkse routine om ons heen: studenten die snel iets meenemen, oma’s die hun groente zorgvuldig uitzoeken en marktkooplui die elkaar nog even bijpraten. Het is een kant van Graz die je niet in musea of monumenten vindt, maar juist in dit alledaagse ritme van de stad.

Middag op de Schlossberg

Na de markt is het tijd voor misschien wel het bekendste herkenningspunt van Graz: de Schlossberg. Deze groene heuvel rijst midden in de stad op en bepaalt het silhouet van Graz. Er zijn meerdere manieren om boven te komen: met de kabeltrein, de lift die dwars door de rots omhoogschiet, of gewoon te voet via de trappen. Wij kiezen voor de wandeling, de klim is kort maar krachtig en onderweg word je beloond met steeds mooiere uitzichten op de rode daken van de stad.

Boven wacht de Uhrturm, de markante klokkentoren die je al vanuit de verre omtrek ziet. Het uurwerk heeft een kleine eigenaardigheid: de grote wijzer geeft de uren aan, de kleine de minuten. Ooit praktisch, nu vooral charmant. Vanaf het plateau rond de toren ontvouwt zich een panoramisch uitzicht over Graz, van de historische binnenstad tot aan de moderne architectuur langs de Mur.

We wandelen rustig over het eerste deel van de Schlossberg en genieten van het uitzicht over de stad. Nu zien we pas echt waarom Graz op de UNESCO-werelderfgoedlijst staat. De zee van rode daken springt direct in het oog. Ook het historische Rathaus is makkelijk te herkennen, net als het opvallende, hypermoderne gebouw van het Kunsthaus Graz.

Na een uurtje rondwandelen en genieten van het zonnetje krijgen we behoorlijk dorst. Tijd voor een verfrissende stop. We nemen plaats op het terras van Aiola Upstairs, direct naast de Uhrturm. Het is er nooit gehaast. De bediening neemt rustig de tijd, maar dat past eigenlijk perfect bij deze plek. Terwijl we wachten op onze drankjes genieten we van misschien wel het mooiste uitzicht van Graz: de rode daken van de historische binnenstad, de kronkelende Mur en in de verte de glooiende heuvels van Steiermark.

Pas nu valt ons iets op aan de Uhrturm. De wijzers lijken niet te kloppen. De grote wijzer geeft namelijk de uren aan, terwijl de kleine wijzer de minuten aanwijst. Dat is geen vergissing, maar een bewuste keuze. Toen de torenklok eeuwen geleden werd gebouwd, was het belangrijker om de uren van grote afstand te kunnen aflezen dan de minuten. Daarom kreeg de uurwijzer een opvallend groot formaat. Tegenwoordig kijken veel bezoekers er even vreemd van op, maar juist dit soort details geven Graz zijn eigen karakter.

Een koel glas witte wijn uit de regio en een spritzer later realiseren we ons dat dit zo’n plek is waar de tijd vanzelf trager gaat. De Schlossberg voelt niet alleen als een uitzichtpunt, maar ook als een pauzeknop midden in de stad.

Schlossbergmuseum en rit naar beneden

Voordat we de Schlossberg weer afdalen, maken we nog een stop bij het Schlossberg Museum, dat in ons combiticket van gisteren is inbegrepen. In dit museum duik je dieper in de geschiedenis van de heuvel zelf: van middeleeuwse vestingwerken tot de rol van de Schlossberg tijdens de oorlogsjaren. Je ziet hoe de burcht ooit het gezicht van de stad bepaalde en hoe de Fransen na 1809 de vesting grotendeels lieten ontmantelen.

Samen met de tentoonstelling die we gisteren in het Graz Museum zagen, ontstaat een compleet beeld van de stad: Graz is niet alleen een plek van kunst en barokke pracht, maar ook van strijd, verlies en heropbouw. Het maakt ons bezoek aan de Schlossberg meer dan alleen een uitzichtstop. Dit is de plek waar de lagen van de stad letterlijk samenkomen.

Voor de terugweg kiezen we niet voor de trappen, maar nemen we de Schlossbergbahn. De glazen wagon glijdt langzaam langs de helling naar beneden en onderweg krijgen we nog een bijzonder uitzicht mee. Links van de baan, tegen de rotswand bij een van de hotels van Helmut Marko, hangt een echte Formule 1-bolide van Max Verstappen. Een opvallend eerbetoon van de oud-coureur en voormalige Red Bull-adviseur, dat laat zien hoe diep de autosport in Graz verweven zit.

Beneden aangekomen stappen we uit bij het station van de Schlossbergbahn en slaan we links de Sackstraße in. Een stukje van deze route liepen we gisteren al, maar dit keer buigen we voor de Hauptplatz linksaf en beginnen we aan de klim omhoog richting de Sporgasse, een van de mooiste straten van de stad, met zijn historische gevels, kleine winkels en gezellige terrassen.

De Doppelwendeltreppe, de Dom en het Mausoleum

Voordat we bij de Dom aankomen, maken we een kleine omweg naar de Doppelwendeltreppe in de Burg van Graz. Van buiten oogt het complex wat streng en sober, maar binnen wacht een architectonisch curiosum: een stenen trap uit de 15e eeuw die zich in een dubbele spiraal omhoog slingert.

De twee trappen lopen in eerste instantie gescheiden van elkaar, maar komen op verschillende punten weer samen. Daardoor lijkt het alsof je elkaar steeds weer tegenkomt en weer kwijtraakt, een speelse vondst van de middeleeuwse bouwkunst. De inwoners van Graz noemen het liefkozend de “Treppe der Versöhnung”, de trap van de verzoening, omdat je elkaar na iedere scheiding toch weer opnieuw ontmoet. Het is maar een korte stop, maar wel een die precies laat zien hoe rijk de details van Graz zijn, vaak verborgen in gebouwen die je zo voorbij zou lopen.

Vanuit de Burg wandelen we verder en staan we al snel bij de Dom van Graz. Van buiten oogt de kathedraal eerder bescheiden, maar eenmaal binnen voel je meteen de grandeur van de gotische architectuur. Het lichte interieur, de sierlijke gewelven en de rustige sfeer maken dit tot een plek die je even stil laat staan in de drukte van de stad.

Pal daarnaast staat het mausoleum van keizer Ferdinand II, een van de meest opvallende barokke bouwwerken van Graz. De groene koepel en de rijk versierde façade doen bijna Italiaans aan, en binnen word je herinnerd aan de rol die Graz eeuwenlang als machtscentrum speelde. Het contrast tussen de ingetogen Dom en het uitbundige Mausoleum laat precies zien hoe divers Graz is.

Lunch bij Frankowitsch

Na de Dom en het mausoleum is het tijd om de stad weer van haar lichte en luchtige kant te leren kennen. We dalen langzaam af naar het centrum en belanden bij Frankowitsch, een instituut dat je net zo goed tot de bezienswaardigheden van Graz kunt rekenen als de Uhrturm. Al sinds 1932 staat dit familiebedrijf bekend om zijn kleine, open belegde broodjes die inmiddels bijna cultureel erfgoed zijn.

De toonbank is een feest van kleuren en combinaties: broodjes met klassiek beleg als ham en ei, varianten met pittige spreads zoals Liptauer, maar ook verfijnde creaties met zalm, garnalen of seizoensgroenten. Alles zorgvuldig opgemaakt, tot in de details. Het is gebruikelijk om er meerdere tegelijk te nemen, zodat je een palet van smaken bij elkaar proeft.

Toch heeft Frankowitsch iets meer dan alleen het alledaagse. Het is een plek waar je zonder moeite tussen studenten en zakenmensen staat, maar tegelijkertijd voelt het ook een tikje decadent: de broodjes zijn niet goedkoop, en de verfijnde presentatie maakt dat je bijna vergeet dat je “gewoon” een lunch eet. Het is precies dat spanningsveld, tussen dagelijks en bijzonder dat Frankowitsch tot een instituut maakt.

Wie Graz echt wil begrijpen, moet hier minstens één keer zijn binnengestapt. Het is een venster op het stadsleven: levendig, smaakvol en onmiskenbaar deel van de lokale cultuur. Voor ons is het de perfecte stop na een ochtend vol indrukken, luchtig en verfijnd tegelijk, en vooral heel eigen aan Graz.

Het Landhaus

Na de lunch bij Frankowitsch wandelen we richting de Herrengasse, waar het imposante Landhaus staat. Dit renaissancistische stadspaleis is nog steeds het zetelgebouw van de deelstaat Stiermarken, maar voor bezoekers is vooral het binnenplein een openbaring.

Zodra je door de poort stapt, voelt het alsof je in Italië bent beland. De drie verdiepingen tellende arcaden, de elegante bogen en de perfecte symmetrie maken dit binnenhof tot een van de mooiste renaissancistische plekken van Oostenrijk. Het is een oase van rust midden in de drukte van de stad, en tegelijk een plek die laat zien hoe belangrijk Graz in de 16e eeuw al was.

Een absolute klassieker is de foto bij de groene deur met de Steierische Panther, het symbool van Stiermarken. Voor veel bezoekers is dit hét Instagram-moment van Graz, en eerlijk is eerlijk: de combinatie van de historische setting en het trotse wapendier is onweerstaanbaar.

We dwalen nog even door het hof, maken foto’s van de sierlijke loggia’s en genieten van de stilte. Het is een korte, maar indrukwekkende stop die nog maar eens bewijst hoe veelzijdig Graz is: een stad waar je van een moderne lunchbar zo een renaissancistisch paleis binnenwandelt.

Van Herrengasse naar Schmiedgasse

Als we het binnenplein van het Landhaus verlaten, staan we weer midden in de Herrengasse. Het contrast is groot: net nog de rust van renaissance-arcaden, nu het levendige decor van de hoofdstraat van Graz. Hier glijden de trams af en aan, terwijl statige gevels herinneren aan de rijkdom die de stad eeuwenlang heeft gekend. Het is de chique as van de binnenstad, waar grote namen en elegante panden de toon zetten.

We laten de drukte echter niet te lang op ons inwerken en slaan voor de Hauptplatz linksaf, de Schmiedgasse in. Deze straat voelt meteen anders: smaller, kronkeliger, intiemer. Hier proef je het middeleeuwse stratenpatroon van Graz. Kleine boetiekjes, cafés en oude gevels wisselen elkaar af, en het tempo ligt net wat lager dan in de brede Herrengasse. Het is precies die afwisseling die de stad zo aantrekkelijk maakt: van grandeur naar gezelligheid in een paar passen.

Aan het einde van de Schmiedgasse doemt de Hauptplatz weer op, en zo hebben we in één wandeling twee gezichten van Graz ervaren: de statige elegantie én de charmante kleinschaligheid.

Een ijsje en door naar het Kunsthaus

Na onze wandeling door de Herrengasse en de intiemere Schmiedgasse vinden we dat het tijd is voor iets zoets. In Graz is er keuze genoeg, maar we stappen binnen bij Eis Greissler, een adres dat beroemd is om zijn romige, ambachtelijke ijs. De smaken zijn verrassend en vaak seizoensgebonden: van klassieke vanille tot pompoenpit, hét symbool van de Steiermark. Met een hoorntje in de hand lenteren we verder richting de rivier, precies dat soort kleine momenten die een stedentrip compleet maken.

Het Kunsthaus bij avondlicht

Aan de overkant van de Mur wacht het Kunsthaus Graz. De bijnaam Friendly Alien is meteen duidelijk zodra je het gebouw ziet: een glanzend, bolvormig bouwwerk dat fel afsteekt tegen de barokke gevels van de oude stad. Het is een icoon van moderne architectuur en inmiddels een symbool van Graz.

Toch kijken de inwoners er vaak met iets minder ontzag naar. In de volksmond heet het gebouw namelijk ook wel “die Blasen” (de uiers) omdat de ronde vormen eerder doen denken aan die van een zeug of koe dan aan een buitenaards wezen. Het zegt veel over de Grazers: een beetje nuchterheid en humor horen bij deze stad.

Wist je dat? Het Kunsthaus werd in 2003 ontworpen door de Britse architecten Peter Cook en Colin Fournier, toen Graz Culturele Hoofdstad van Europa was. Hun idee was om een opvallend gebouw neer te zetten dat brak met de barokke binnenstad en de stad internationaal op de kaart zou zetten. Binnen vind je vooral hedendaagse kunst, van fotografie en mediakunst tot grootschalige installaties. Het is kunst waar je van moet houden: niet alles is meteen toegankelijk, maar juist dat maakt een bezoek prikkelend.

Zelfs als je niet alles bekijkt, is het gebouw op zich al een ervaring. De glazen loopbruggen bieden uitzicht over de stad, en zodra de schemering valt, verandert de façade in een enorm scherm met lichtprojecties. Zo zie je het Kunsthaus niet alleen als museum, maar ook als een levend kunstwerk dat de skyline van Graz mee vormgeeft.

Een spritzer bij het Kunsthauscafé

Na ons bezoek aan het Kunsthaus lopen we niet meteen verder, maar schuiven we aan bij het Kunsthauscafé dat direct naast het museum ligt. Het café heeft dezelfde creatieve uitstraling als het gebouw zelf: modern, een tikje hipster en altijd gevuld met een mix van studenten, kunstenaars en bezoekers.

We bestellen een Spritzer, het meest Grazse drankje dat er is, witte wijn aangelengd met soda. Simpel, verfrissend en precies wat je wilt na een dag vol indrukken. Terwijl we langzaam nippen, kijken we hoe de schemering over de Mur valt en de façade van het Kunsthaus verandert in een levend scherm van licht.

Het is een ontspannen afsluiter van de dag: niet zo alternatief als Die Scherbe, waar we gisteren zaten, maar wel een plek die precies laat zien hoe Graz traditie en moderniteit moeiteloos door elkaar laat lopen.

Diner in Graz

Voor ons diner kiezen we voor Gösser Bräu, een van de klassiekste adressen van de stad. Dit robuuste Brauhaus staat bekend om zijn gemoedelijke sfeer, het huisbier en natuurlijk de stevige Oostenrijkse keuken. Op de kaart vind je gerechten als Backhendl, Zwiebelrostbraten en uiteraard de Schweinsbraten, precies dat soort hartige kost die je na een lange dag in de stad wilt hebben. Het interieur is warm en traditioneel, en je voelt hier meteen dat dit een plek is waar Grazers zelf ook graag komen.

Toch is het goed om te weten dat Graz niet alleen Oostenrijks kookt. Door de eeuwen heen heeft de stad veel Italiaanse invloeden gekregen, en ook nu nog woont er een grote Italiaanse gemeenschap. Dat merk je aan de vele pizzeria’s en trattoria’s die verspreid liggen door de binnenstad. Wie dus liever Italiaans eet, zit in Graz bijna net zo goed als in Noord-Italië, met adressen zoals Napo Pizza waar Napolitaanse houtovens de toon zetten.

Wij sluiten de dag echter af met een glas bier en een stevig Oostenrijks diner bij Gösser Bräu. Een avond die voelt als een eerbetoon aan de lokale keuken, maar tegelijk duidelijk maakt dat de culinaire grenzen in Graz altijd wat zuidelijker liggen dan je zou verwachten.

Avondwandeling langs de Mur

Na een stevig diner bij Gösser Bräu, met een laatste glas bier erbij, besluiten we niet direct naar het hotel te gaan, maar nog een korte wandeling te maken. We lopen langs de Murkai, waar de rivier zachtjes glinstert in het avondlicht. De stad is rustiger nu: de trams rijden minder vaak, terrassen lopen langzaam leeg en de gevels langs de Hauptplatz worden sfeervol verlicht.

Het is een mooi moment om de dag nog even in gedachten door te nemen. Van de hemelse start in het Engelreich en de klim naar de Schlossberg tot de broodjes bij Frankowitsch en de kunstige Friendly Alien bij avond. Graz heeft zich vandaag van veel kanten laten zien: historisch, levendig, creatief en smakelijk.

Met die indrukken lopen we terug naar Hotel Weitzer, waar de rust van de kamer en het zachte bed wachten. Morgen hebben we nog een paar uur voor ons vertrek, en die willen we goed benutten.

Dag 3 van 48 in Graz: afscheid van Graz

We beginnen onze laatste ochtend in Graz opnieuw met een ontbijt in het Engelreich van Hotel Weitzer. Geen uitgebreid verslag meer dit keer, maar wel de vertrouwde start van de dag voordat we onze koffers ophalen.

Op aanraden van de receptionist stappen we daarna in de Altstadtbim, de bijnaam voor de trams die gratis door het historische centrum rijden. Handig én typisch Graz: eenvoudig, praktisch en toch charmant. Zo rijden we in een paar minuten rechtstreeks naar het Zeughaus, het oude wapendepot van de stad.

Het Zeughaus, een uniek wapendepot

Het Landeszeughaus in Graz is op het eerste gezicht misschien niet de toegankelijkste bezienswaardigheid, maar eenmaal binnen begrijp je waarom dit museum zo bijzonder is. Het gebouw stamt uit de 17e eeuw en diende eeuwenlang als arsenaal voor de verdediging van de stad en de hele regio Stiermarken. Vandaag de dag herbergt het de grootste historische wapencollectie ter wereld.

Vier verdiepingen hoog staan de harnassen, hellebaarden, zwaarden, musketten en kanonnen dicht op elkaar uitgestald, alsof de soldaten van toen elk moment terug kunnen keren om hun uitrusting op te halen. In totaal gaat het om meer dan 30.000 objecten, allemaal in authentieke staat. Geen glazen vitrines of interactieve schermen hier, maar een arsenaal dat bijna nog precies zo voelt als in de tijd dat het gebruikt werd.

Wat dit bezoek indrukwekkend maakt, is niet alleen de hoeveelheid, maar ook de manier waarop je je door de smalle gangen tussen de rijen harnassen beweegt. Het is alsof je terugstapt in de 17e eeuw, midden in de dreiging van de Ottomaanse oorlogen waarvoor dit arsenaal werd aangelegd. Het museum is uniek, omdat het geen reconstructie of romantisering is, maar een bewaard gebleven depot dat nog altijd de geur van ijzer en oud hout ademt.

En eerlijk is eerlijk: bij het zien van al die glanzende metalen helmen en kurassen vraag je je onwillekeurig af wie ze hier dagelijks poetst. Met meer dan 30.000 stukken lijkt dat bijna een voltijdbaan, eentje waarbij je na een dag werk nog steeds niet verder bent gekomen dan de eerste verdieping.

Voor wie van geschiedenis houdt, is dit een absolute must. En zelfs als je minder met wapens hebt, is de sfeer van het gebouw en de rijen blinkende harnassen een ervaring die je niet snel vergeet. Het Zeughaus laat zien dat Graz niet alleen een stad van kunst en gezelligheid is, maar ook een plaats met een stevige rol in de Europese geschiedenis.

Vertrek uit Graz

Na ons bezoek aan het Zeughaus is het tijd om afscheid te nemen van Graz. We halen onze koffers op bij het hotel en lopen terug naar het station. Vanuit hier vertrekt de trein niet alleen richting Wenen, waar je in iets meer dan twee uur weer midden in de hoofdstad staat, maar ook naar het zuiden en westen. In nog geen 45 minuten ben je in Klagenfurt, aan de Wörthersee.

En daar begint het natuurlijk alweer te kriebelen: 48 uur Graz smaakt naar meer. Of het nu een langere 72- of 96-uurs versie wordt, of een nieuw avontuur in Klagenfurt, het verhaal is nog lang niet af. Oostenrijk heeft altijd een volgende bestemming klaarstaan.