72 uur in Bad Kleinkirchheim

Bad Kleinkirchheim is zo’n bestemming die zich niet in één middag laat vangen. Juist daarom is het fijn om hier een paar dagen te zijn. In de komende 72 uur verkennen we eerst te voet het dorp en de directe omgeving. Skiën we vanuit het appartement zo de berg op en maken we tussendoor ook nog tijd voor een uitstapje naar de Turracher Höhe, waar herinneringen uit Daniela’s jeugd en Vincents liefde voor rodelbanen mooi samenkomen.

Ondertussen ontdekken we ook hoe prettig het is dat hier alles zo vanzelf in elkaar overloopt: een wandeling op de eerste middag, een skidag zonder gedoe, een avond goed eten op loopafstand en aan het einde van de dag nog even stilstaan bij een uitzicht waar je eigenlijk niets meer aan hoeft toe te voegen.

Dag 1: aankomen en langzaam in het ritme komen

We komen aan in Bad Kleinkirchheim rond een uur of twee ’s middags. Niet vroeg, niet laat. Precies zo’n moment waarop de dag al bezig is, maar je nog het gevoel hebt dat alles open ligt.

Voor we naar het park rijden, stoppen we eerst bij de supermarkt. Geen uitgebreide boodschappen, gewoon wat basics. Ontbijt voor morgen, iets voor vanavond. Het zijn van die kleine dingen die ervoor zorgen dat je daarna nergens meer over hoeft na te denken.

Bij Landal worden we vriendelijk ontvangen. Gewoon in het Nederlands, wat het meteen makkelijk maakt. Geen gedoe met zoeken waar je moet zijn. Even de auto voor de deur, spullen eruit, daarna naar de parkeergarage. Binnen een paar minuten staan we in het appartement.

Wat meteen opvalt, is hoe rustig het park is opgezet. Geen lange rijen appartementen op elkaar, maar verspreid over de helling, met uitzicht en ruimte ertussen. Je merkt dat hier is nagedacht over hoe mensen aankomen: je kunt je spullen makkelijk kwijt, je hoeft niet te slepen en alles voelt logisch.

Het appartement zelf voelt meteen goed. Nieuw ingericht, modern, maar niet kil. Gewoon praktisch en comfortabel. De keuken is compleet uitgerust – van vaatwasser tot een Nespresso-machine – en alles wat je nodig hebt voor een paar dagen zit er gewoon in.

De bedden zijn opgemaakt, handdoeken liggen klaar en dat maakt meer verschil dan je denkt. Geen gedoe met lakens, geen eerste uur “regelen”. Je zet je tas neer en je bent er.

Wat ook prettig is: de ligging. Vanaf het appartement loop je in een paar minuten richting de piste, maar je zit net ver genoeg om geen last te hebben van drukte. Dat maakt het verschil tussen “in een skigebied zitten” en er echt ontspannen verblijven.

Boek hier je Landal-vakantie in Bad Kleinkirchheim

We zetten de spullen weg, trekken onze wandelschoenen aan en gaan weer naar buiten. Niet om iets af te vinken. Gewoon om te kijken waar we zijn.

Een eerste wandeling door het dorp

Wat begint als een korte wandeling, wordt uiteindelijk een ronde van een kilometer of acht. De route is goed aangegeven met bordjes en pijlen. We volgen een route uit de wandelapp van Outdooractive. Deze route is uitgezet door de toeristenservice van Bad Kleinkirchheim.

Bad Kleinkirchheim is geen dorp dat zich meteen laat lezen. Het heeft geen duidelijk centrum waar alles samenkomt. In plaats daarvan loopt alles een beetje in elkaar over. Pistes, huizen, thermen, hotels. Het duurt even voordat je het gevoel hebt dat je het begrijpt.

We lopen langs de pistes, waar nog een paar skiërs hun laatste afdalingen maken. Het is rustig. Opvallend rustig eigenlijk. Geen wachttijden, geen chaos. Gewoon mensen die hun dag afsluiten.

Verderop komen we langs de thermen. Zo’n plek waar je automatisch denkt: hier gaan we nog een keer naartoe. Niet vandaag, maar ergens de komende dagen.

De route brengt ons eerst langs de Evangelische Kirche, een van de weinige volledig houten kerken in Oostenrijk, en daarna verder naar de St. Katharina Kirche. Dat kerkje staat er vrij bescheiden bij, bijna alsof het moeiteloos opgaat in het landschap, maar juist daardoor blijf je er even staan. Onder de kerk bevindt zich namelijk de Heilwasserquelle, een bron met mineraal- en zoutrijk water die al eeuwenlang een belangrijke rol speelt in Bad Kleinkirchheim. Zonder die bron zou het dorp waarschijnlijk nooit zo sterk met wellness en kuurcultuur verbonden zijn geraakt, want het heilzame water vormt nog altijd een belangrijke basis voor de thermen in het dorp. Juist op zo’n plek voel je dat Bad Kleinkirchheim meer is dan alleen een wintersportbestemming; hier komen natuur, geschiedenis en het rustige karakter van het dorp op een heel vanzelfsprekende manier samen.

Op de terugweg begint het langzaam te schemeren. Het licht wordt zachter, het dorp stiller. We verhogen ons tempo, zodat we niet in het donker thuiskomen.

En ergens onderweg heb je ineens het gevoel dat je hier al langer bent dan een paar uur.

Eten bij Trattlers Einkehr

Voor het avondeten lopen we naar Trattlers Einkehr dat praktisch naast het park ligt. Juist op zo’n eerste dag is dat prettig, omdat je niet opnieuw de auto in hoeft en de avond vanzelf wat rustiger begint. Je loopt er in een paar minuten naartoe, schuift aan en merkt eigenlijk meteen dat dit zo’n plek is waar mensen met plezier werken.

De sfeer is ontspannen, het team vriendelijk en nergens voelt het gemaakt of overdreven. Het is gewoon een restaurant waar je na een middag buiten graag aanschuift, zeker omdat de kaart precies biedt wat je op zo’n moment nodig hebt. We kiezen voor de Zwiebelrostbraten, een gerecht dat hier goed tot zijn recht komt. Stevig, smaakvol en zonder onnodige poespas, precies passend bij zo’n eerste avond in de bergen.

Toch blijft uiteindelijk vooral het dessert hangen. Martin, die zich duidelijk met veel aandacht op het zoete gedeelte van de kaart stort, weet daar iets van te maken dat verder gaat dan een standaardafsluiter. De brownie is warm, vol van smaak en precies goed van structuur, terwijl het ijs minstens zoveel indruk maakt. Vooral het Nimm2-ijs en het marillenijs vielen bij ons goed in de smaak, juist omdat je proeft dat hier iemand in de keuken staat die daar echt plezier in heeft. Daardoor eindigt de avond niet zomaar met een toetje, maar met iets waar je het later op de avond in het appartement nog even over hebt.

Terug naar het appartement

Na het eten lopen we terug naar het appartement. Geen taxi, geen gedoe. Gewoon een korte wandeling in de frisse berglucht. Op de achtergrond horen we het zachte gegrom van een pistebully. De grote rode machine is druk in de weer met het prepareren van de skipiste naast het Landal-vakantiepark. Dat belooft veel goeds voor morgen

We drinken nog iets op het balkon, wel met de jas aan; het koelt namelijk flink af in de avond. Maar we kijken naar de sterren en genieten van de rust die de nacht in Bad Kleinkirchheim ons geeft. We toasten op het begin van een leuke vakantie met een goed glas rode wijn en besluiten toch maar naar binnen te gaan en laten de hoogtepunten van vandaag nog een keertje de revue passeren. Een eerste dag die gewoon goed voelt.

Dag 2: skiën in een tempo dat vanzelf ontstaat

De dag begint vroeg, maar niet gehaast. Rond een uur of acht hangen de verse broodjes al aan de deur, een service die verrassend veel verschil maakt. Je hoeft nergens meer aan te denken, alleen de deur open te doen en de dag kan beginnen. Binnen een paar minuten staat de koffie klaar – de Nespresso-machine doet z’n werk, al is het wel handig om zelf cupjes mee te nemen – en zitten we rustig aan de eettafel.

Het ontbijt verloopt zonder haast. Buiten is het nog stil en dat gevoel neem je vanzelf mee naar binnen. We ruimen de vaatwasser in, trekken onze skikleding aan, pakken onze skiuitrusting en lopen naar buiten, zonder het gevoel dat we ergens op tijd moeten zijn.

Van appartement naar piste

Juist dan merk je hoe fijn de ligging van het appartement is. Met normale schoenen sta je binnen vier minuten bij de piste; met skischoenen doe je er iets langer over. We trekken ze rustig aan bij een bankje vlak bij de piste, zonder gedoe of drukte om ons heen.

Daarna is het eigenlijk heel simpel. Ski’s onder, een paar meter glijden en je staat bij de Maibrunnenbahn. Geen bus, geen lange aanloop, geen logistiek. Het is precies die eenvoud die ervoor zorgt dat je dag meteen goed begint.

Eerste indruk van het skigebied

De lift brengt ons rustig naar boven. Hij is niet de snelste, maar dat voelt hier niet als een nadeel. Terwijl je langzaam omhoog gaat, kijk je om je heen en merk je hoe ruim het gebied aanvoelt.

Boven liggen de pistes er opvallend goed bij. Vergeet niet: we zijn hier eind maart en de lente is in het dal al duidelijk begonnen. Juist daardoor valt het contrast met de hoger gelegen delen van het skigebied extra op. Waar het beneden al zachter en bijna voorjaarsachtig aanvoelt, is het boven nog gewoon winter. De pistes zijn strak geprepareerd, overzichtelijk en vooral rustig, waardoor je hier zelfs aan het einde van het seizoen nog verrassend prettig skiet.

Skiën in Bad Kleinkirchheim

We blijven de hele dag in het gebied van Bad Kleinkirchheim en pakken eigenlijk alles mee wat open is. De Kaiserburgabfahrt en de afdalingen rond de Strohsackbahn blijven het meest hangen. Het zijn geen extreem moeilijke pistes, maar juist daardoor ski je hier ontspannen en met vertrouwen.

Met de gondels van de Kaiserburgbahn I en II gaan we richting de top. Ook hier geldt: niet de snelste liften, maar dat past bij het gebied. Je hebt de tijd, je hoeft nergens doorheen te racen en dat maakt de dag uiteindelijk rustiger dan in veel andere skigebieden.

Tot de middag blijven ook de lagere pistes verrassend goed te doen, al merk je wel dat de sneeuw langzaam zwaarder wordt. Zelf ben ik geen fan van slush-sneeuw, dus we zoeken bewust vaker de hogere delen op.

Lunch op de piste

Voor de lunch schuiven we aan bij de Waldtratte Kaiserburg EINS – Hütt’n. Het is er rustig, wat voor de tijd van het seizoen eigenlijk logisch is. De kaart is klein, maar dat maakt kiezen ook makkelijk.

We gaan voor Kärntner Kasenockerl, een typisch gerecht uit de regio. Ik heb ze eerlijk gezegd weleens beter gegeten, maar ze doen precies wat ze moeten doen: ze vullen goed en geven genoeg energie voor de rest van de middag. Als drankje kies ik voor een alcoholvrije Weißbier. Beter dan een zoete cola en je mag het een isotone dorstlesser noemen.

De middag op de berg

Na de lunch blijven we vooral boven het middenstation en rond de Strohsackbahn. Daar blijft de sneeuwkwaliteit verrassend goed, zeker voor de tijd van het jaar. Onderin wordt het skiën merkbaar zwaarder en moet je meer werken voor je bochten.

Het mooie is dat het rustig blijft. Geen wachttijden, geen drukte op de piste. Je kiest je eigen tempo en dat maakt deze dag uiteindelijk precies wat je ervan hoopt.

Terug naar het appartement

Aan het einde van de middag skiën we via de Maibrunnenafdaling terug naar beneden. Een mooie, licht uitdagende piste die je op een natuurlijke manier weer richting het dorp brengt.

Binnen vijf minuten staan we weer in het appartement. Ski’s verdwijnen in de skikelder onder het gebouw, waar ze de volgende dag weer droog en klaar staan. Ook dat zijn van die kleine dingen die het verblijf net wat comfortabeler maken.

Na het skiën

Na een korte douche spreken we af met een vriendin van Daniela in een conditorei in het dorp. Zij is toevallig ook voor een korte wintersportvakantie in Bad Kleinkirchheim. Omdat ze in Wenen woont en wij in Graz, zien we elkaar niet zo vaak, dus dit soort momenten zijn extra leuk.

Omdat de zon in maart al wat later ondergaat, stappen we daarna nog even in de auto. We rijden richting de Millstätter See en nemen de tijd om de omgeving te bekijken. Bij het meer blijven we even staan voor de zonsondergang, die het landschap in warm licht zet.

De dag rustig afsluiten in het appartement

Na de rit naar de Millstätter See rijden we rustig terug naar het appartement, waar de avond eigenlijk vanzelf een andere wending krijgt. In plaats van nog ergens te gaan eten, besluiten we zelf te koken. Dat gaat hier ook opvallend makkelijk, juist omdat de keuken uitgebreid is uitgerust en je niet het gevoel hebt dat je moet improviseren met een paar halve vakantiehuisoplossingen.

Koken, wijn en de houtkachel aan

Terwijl de pasta op het fornuis staat, steken we de houtkachel aan, wat het appartement meteen nog aangenamer maakt. Buiten is het inmiddels afgekoeld; binnen wordt het juist steeds gezelliger. We schenken het laatste restje rode wijn van de avond ervoor in en laten de dag langzaam uitlopen. Veel later maken we het niet, want na een volle skidag merk je toch hoe moe je lichaam is. Tegen de tijd dat alles is opgeruimd, duiken we vrij vroeg onder de dekens, met dat prettige gevoel dat je alleen hebt na een dag buiten in de bergen.

Dag 3: de omgeving in en even iets anders

De derde dag begint opnieuw rustig. De broodjes hangen weer aan de deur en buiten ziet het er veelbelovend uit. Strak blauw, zon erbij. Zo’n dag waarop je eigenlijk automatisch naar buiten wilt.

We hadden nog even gedacht aan de thermen, maar dat idee verdwijnt al snel naar de achtergrond. Het weer is te mooi om binnen te zitten. In plaats daarvan besluiten we de regio verder te verkennen en richting de Turracher Höhe te rijden.

Op weg naar de Turracher Höhe

De keuze is niet helemaal toevallig. Vincent is gek op rodelbanen, Daniela wat minder, maar de tip van de parkmanager van Landal blijft hangen. Daarnaast kent Daniela de Turracher Höhe nog van vroeger, toen ze hier als kind met haar vader kwam skiën.

Dat maakt het net iets meer dan een spontaan uitstapje. Het is ook een stukje herinnering dat weer even terugkomt.

De rit ernaartoe duurt ongeveer twintig minuten en is op zichzelf al de moeite waard. Je merkt onderweg hoe het landschap verandert en hoe de overgang tussen Karinthië en Steiermark langzaam zichtbaar wordt.

Eerste indruk van de Turracher Höhe

Eenmaal aangekomen voelt de Turracher Höhe meteen anders dan Bad Kleinkirchheim. Het is compacter, moderner en meer gericht op het idee van een resort. Veel hotels en appartementen liggen dicht bij elkaar en een echt dorpscentrum ontbreekt een beetje.

Daar staat tegenover dat de infrastructuur duidelijk nieuwer is in vergelijking met Bad Kleinkirchheim. Moderne liften, overzichtelijke pistes en door de ligging is het hier vaak sneeuwzekerder tot in het dal.

Het contrast met Bad Kleinkirchheim is interessant. Waar het daar wat rustiger en meer verspreid voelt, is het hier net wat strakker en georganiseerder.

Lunch in de zon

Voordat het echt begint, nemen we eerst de tijd voor lunch bij de AlmZeit Hütte. We zitten op het terras in de zon, bestellen iets te drinken en te eten en laten de omgeving even op ons inwerken.

We kiezen allebei voor een Reindl, een typisch Oostenrijks gerecht dat geserveerd wordt in een pannetje met vlees, aardappelen en jus. Vincent gaat voor de Alm Burger Reindl, Daniela voor de Schweinsbraten Reindl. Het zijn stevige gerechten, maar precies wat je nodig hebt op zo’n dag buiten.

Daniela kijkt ondertussen nog een beetje vooruit naar wat er gaat komen en besluit dat een Jagertee geen overbodige luxe is.

De Nocky Flitzer

Na de lunch lopen we richting het topstation van de Panoramabahn, waar de Nocky Flitzer begint. Je stapt daar vrijwel direct in de rodel, krijgt een korte instructie en daarna is het aan jou.

De start is nog rustig, maar al snel merk je hoe soepel en snel de baan loopt. Vincent gaat zonder al te veel twijfel naar beneden en laat de snelheid lekker oplopen. Daniela begint iets voorzichtiger, maar merkt al snel dat het vooral leuk is en dat de controle goed blijft.

De baan slingert naar beneden met genoeg bochten en variatie om het spannend te houden, zonder dat het oncomfortabel wordt. Het is zo’n activiteit die je eigenlijk niet alleen voor kinderen kunt bestempelen, omdat het voor volwassenen net zo leuk blijft.

Lees meer over de Nocky Flitzer

Even terug naar de rust

Na alle actie zoeken we de rust weer op. We stappen in de auto en rijden een stukje verder, de grens over tussen Karinthië en Steiermark.

Bij de Turracher See maken we een korte wandeling over het ijs. Het meer is volledig bevroren en maakt in de winter zelfs onderdeel uit van het skigebied. Het voelt bijna surrealistisch om daar gewoon overheen te lopen.

De omgeving is stil. Geen drukte, geen geluid. Alleen het kraken van het ijs onder je schoenen en het landschap om je heen.

Het Sternenbalkon bij de Millstätter See

Op de terugweg stoppen we nog een keer bij de Millstätter See, dit keer bij het Sternenbalkon. Dit uitzichtpunt ligt iets hoger en biedt een breed panorama over het meer en de omliggende bergen.

We blijven er langer hangen dan gepland. Een minuut of veertig, misschien wel langer. Er is niemand anders. Alleen wij, het uitzicht, de zon die langzaam zakt en het geluid van vogels op de achtergrond.

Het zijn van die momenten die je niet plant, maar die uiteindelijk het meest bijblijven.

Lees meer over het Sternenbalkon

Terug naar Trattlers Einkehr

Terug in het appartement nemen we even de tijd om bij te komen: een lekkere warme douche, een glas wijn, wat nootjes, niets bijzonders. Gewoon even zitten.

Later op de avond lopen we opnieuw naar Trattlers Einkehr. Dit keer is het duidelijk drukker. Het restaurant zit vol en we hebben geluk dat er nog net een tafeltje vrij is.

De sfeer is levendig, met gasten uit verschillende landen. Duits, Engels, Nederlands en zelfs wat Frans komt voorbij. Het voelt internationaler dan de eerste avond, maar nog steeds ontspannen.

We sluiten opnieuw af met een dessert en worden zelfs nog even aangesproken door Martin, die benieuwd is naar onze ervaring. Het is een klein detail, maar het maakt het wel persoonlijk.

Met een kleine omweg terug naar het appartement

Na het eten lopen we met een kleine omweg terug naar het appartement. Geen directe route, maar nog even een extra rondje door het dorp, alsof we het moment een beetje willen rekken. Het is rustig op straat, de dag is duidelijk voorbij en je merkt dat Bad Kleinkirchheim ’s avonds een andere kant laat zien.

Terug in het appartement nemen we nog even de tijd. Nog een drankje, nog één keer dat balkon, nog even niets hoeven. Het is onze laatste avond hier en dat besef zit er toch een beetje in.

We kijken terug op drie dagen waarin alles eigenlijk vanzelf ging. Geen druk programma, geen gevoel dat we iets moesten, maar gewoon doen waar we op dat moment zin in hadden.

En misschien is dat wel precies waarom deze periode zo goed werkt. Maart, tussen de carnavalsvakantie en de paasvakantie, voelt hier als een soort tussentijd. Rustiger op de pistes, meer ruimte in het dorp en toch nog gewoon goede omstandigheden om te skiën.

Het is zo’n moment in het seizoen waarop je denkt: waarom doet niet iedereen dit eigenlijk zo? Bovendien is het ook een stuk voordeliger, want de prijzen voor een appartement bij Landal liggen buiten het vakantieseizoen een stuk lager.

Dit neem je mee uit 72 uur Bad Kleinkirchheim

Na drie dagen in Bad Kleinkirchheim hebben we vooral het gevoel dat we hier eigenlijk nog lang niet klaar zijn. Juist omdat alles zo prettig in elkaar overloopt, merk je hoe snel je in het ritme van de plek komt. Een wandeling op de eerste middag, een ontspannen skidag, een uitstapje naar de Turracher Höhe en aan het einde van de dag weer terug in het appartement: het voelt hier allemaal vanzelfsprekend. Drie dagen geven je een heel goede indruk, maar als we eerlijk zijn is een week hier eigenlijk perfect. Dankzij de ligging van het Landal park kun je moeiteloos afwisselen tussen skiën, uitstapjes in de regio, een middag in de thermen en gewoon een rustige avond in het appartement, zonder dat je steeds hoeft te plannen of veel tijd kwijt bent aan verplaatsen.

Fijn appartement op een prachtige plek

Wat daarbij helpt, is dat het verblijf bij Landal Bad Kleinkirchheim zelf ook echt bijdraagt aan dat ontspannen gevoel. Je loopt ’s ochtends in een paar minuten naar de piste, bent aan het einde van de dag net zo makkelijk weer terug en hebt in het appartement alle ruimte om de dag op je eigen tempo af te sluiten. Of je nu zelf kookt in de goed uitgeruste keuken, de houtkachel aansteekt of nog even met een glas wijn op het balkon zit, het zijn juist die kleine momenten die maken dat je verblijf meer wordt dan alleen een praktische uitvalsbasis.

Bad Kleinkirchheim zelf is bovendien groter en veelzijdiger dan je op het eerste gezicht misschien denkt. Je komt hier natuurlijk voor het skiën, maar juist de combinatie met de thermen, de mooie omgeving en uitstapjes naar plekken als de Turracher Höhe en de Millstätter See maakt dat je hier ook buiten de piste genoeg te doen hebt. Zeker in maart, tussen de carnavalsvakantie en de paasvakantie, voelt deze regio als een ideale bestemming. Het is rustiger, ruimer en nog altijd winters genoeg om volop van de bergen te genieten.

Misschien is dat uiteindelijk wel de grootste kracht van deze plek. Bad Kleinkirchheim hoeft zich niet overdreven te bewijzen, omdat het juist in de praktijk laat zien hoe prettig een verblijf hier kan zijn. En precies daarom is dit zo’n bestemming waar je na drie dagen niet denkt dat je klaar bent, maar vooral dat je nog eens terug wilt.